‘Ik ben een soort buurvrouw die helpt in moeilijke tijden’

Danielle (57) werd via Ub! Ijsbreker bij Humanitas BOR

Door Marloes Heideveld (Verhalenmaker bij Ub!)

“Ik doe dit omdat ik me realiseer: dit is precies wat je zelf ook zou willen in zo’n situatie. Het is een kleine moeite, maar je maakt écht verschil.”

Via een oproep van Ub! kwam Danielle terecht bij Humanitas, als ‘ijsbreker’. Ze helpt kinderen van gescheiden ouders om contact te houden met de ouder bij wie ze niet wonen.

“Mijn taak voelt eigenlijk heel natuurlijk,” vertelt ze. “Soms willen ouders geen contact meer met elkaar, maar het kind wél de andere ouder zien. Dan ben ik er om dat mogelijk te maken.”

Ze glimlacht: “Je zou kunnen zeggen dat ik het vangnet ben dat soms ontbreekt tijdens een scheiding. Een soort buurvrouw die even helpt om de bezoeken mogelijk te maken.”

Die spanning wens je niemand toe

“Als kind van gescheiden ouders weet ik hoe het is,” vertelt Danielle. “De spanning tussen ouders, de lastige contactmomenten, de afstand die steeds groter wordt… Dat wens je niemand toe. Zeker jonge kinderen niet.”

Nu, als volwassene met een eigen gezin en een succesvolle onderneming, beseft ze hoe goed ze het heeft.

Danielle: “Ik voel me echt dankbaar voor mijn leven en mijn gezin. En juist daarom wil ik iets doen voor anderen. Ik heb me altijd al betrokken gevoeld bij mensen die het moeilijk hebben. Vrienden, familie, maar ook mensen die ik niet ken.”

Er staat een heel team achter me

Natuurlijk is het begeleiden van kinderen en gescheiden ouders niet iets wat je zomaar even doet. “Bij Humanitas kreeg ik eerst een uitgebreide training,” vertelt Danielle.

“Met rollenspellen, gastsprekers, maar ook hele praktische tips: wanneer volg je je gevoel, en wanneer houd je je aan de regels?

Door haar eigen achtergrond, kennis en ervaring te delen met de coördinator van Humanitas werd Danielle gekoppeld aan een gezin met een dochter van vijf.

Danielle: ‘Je creëert een vangnet dat in het dagelijks leven mist.’

Een ontspannen sfeer creëren

Eens in de twee weken komt het gezin op een locatie van Humanitas, waar een ruimte zo knus en huiselijk mogelijk is ingericht.

“De moeder weet hoe belangrijk het is dat haar dochter contact houdt met haar vader,” zegt Danielle. “Maar dat is voor haar zelf ook lastig. Ik probeer er voor allebei te zijn, als neutrale partij, maar ook gewoon als mens.”

Voordat dochter en vader elkaar voor het eerst zien, spreekt Danielle beide ouders even. “Dan weet ik hoe het met ze gaat, waar ik op moet letten, en wat ze spannend vinden,” vertelt ze.

“En tijdens het bezoek bied ik vooral rust. Soms is het stil en dat is ook oké. Maar als het nodig is, moedig ik ze aan om te spelen, te praten of te lachen.”

Ze lacht. “Je ziet dan de spanning wegvallen. Er komt ontspanning, vertrouwen. Dat zijn de momenten waarvoor je het doet.”

Zonder steun verder

Haar einddoel is helder: “Dat ze elkaar straks zónder begeleiding kunnen zien. Dat is het mooiste wat er is.”

Wat Danielle zo aanspreekt in dit project, is dat het draait om gelijkwaardigheid en eigen regie.

“Dat vind ik echt belangrijk,” zegt ze. “Je kijkt naar wat het gezin nodig heeft, en dáár spring je op in. Met respect voor iedereen, en altijd met het kind voorop.”

Je zou dit zelf ook fijn vinden

“Het is een enorme verantwoordelijkheid,” zegt Danielle. “Maar het is ook zo fijn om een helpende hand te bieden en te zien hoe het vertrouwen groeit.

Ik doe dit omdat ik me realiseer: dit is precies wat je zelf ook zou willen in zo’n situatie. Het is een kleine moeite, maar je maakt écht verschil.”